Την Τετάρτη το βράδυ, στις 26 Ιουνίου, μια μέρα πριν από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ξεπροβοδίσαμε τους μαθητές και τις μαθήτριες της Γ΄ λυκείου του σχολείου μας.
Σε μια γιορτή που ετοίμασε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου, αποχαιρετήσαμε τους αποφοίτους μας και μαζί και την υποδιευθύντρια του σχολείου κ. Σεβαστή Παντελιάδου, που αφυπηρετεί με το τέλος του σχολικού έτους.
Η γιορτή περιλάμβανε φαγητό, χορό, φωτογραφίσεις, λευκώματα, αγκαλιές, φιλιά, γέλια και κλάματα.
Πολλές φωτογραφίες από την όμορφη βραδιά θα βρείτε στους παρακάτω συνδέσμους:
https://drive.google.com/drive/folders/1IlFhFMAYPvtzgx_YIivPgd1BJf0Dqi8q
https://drive.google.com/drive/folders/1zTcOpKX-zS6JqM7Me6FAzYW8poIlJCW9
Ο χαιρετισμός της Διευθύντριας
Έφτασε πάλι ο Ιούνιος∙ των εξετάσεων, των βαθμών, των διακοπών και των αποχαιρετισμών.
Σε μένα πέφτει ο κλήρος να ξεπροβοδίσω τις αγαπημένες μαθήτριες και τους αγαπημένους μαθητές της Γ΄ Λυκείου του σχολείου μας.
Έφτασε, λοιπόν, και για σας το τέλος της διαδρομής, φτάσατε σε αυτό που ονειρευόσασταν χρόνια τώρα…να απαλλαγείτε από το σχολείο κι από τους καθηγητές σας. Ξέρω πολύ καλά ότι πολλοί ερχόσασταν στο σχολείο με βαριά καρδιά, αγουροξυπνημένοι και αργοπορημένοι, αλλά κατά βάθος θέλατε να είστε εδώ. Θέλατε να κάνετε μάθημα (εντάξει, όχι όλοι), να δείτε την παρέα σας, να παίξετε το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι με τους καθηγητές σας και να τους προκαλείτε με την παραβίαση των κανόνων, να έρθετε στο γραφείο μου να παραπονεθείτε για παραβλέψεις ή άσχημες συμπεριφορές, να συζητήσετε κάτι, να εκμυστηρευτείτε κάτι άλλο, να ζητήσετε εκδρομή, να πάρετε καραμέλες ή απλώς να με καλημερίσετε.
Η πορεία σας σε αυτό το σχολείο είναι παράλληλη με τη δική μου. Πριν από τρία χρόνια σάς πρωτοσυνάντησα ως καθηγήτρια στην Α΄ λυκείου· μαζί πορευτήκαμε, μαλώσαμε, γελάσαμε, διαφωνήσαμε, πήγαμε εκδρομές, διασκεδάσαμε, οργανώσαμε δράσεις, και να τώρα, σας αποχαιρετώ σαν διευθύντριά σας, μα πιο πολύ σαν ένας δικός σας άνθρωπος, και με περισσή συγκίνηση και υπερηφάνεια για την εξέλιξή σας, σας ξεπροβοδίζω στο κατώφλι της νέας φάσης της ζωής σας, της ακαδημαϊκής πλέον.
Η ζωή είναι συλλογή εμπειριών, και οι εμπειρίες και οι αναμνήσεις από το πέρασμά σας από αυτό το σχολείο ας είναι μόνο ευχάριστες. Κρατήστε φεύγοντας τις ωραίες συζητήσεις, τα αστεία, τα πειράγματα, τις δράσεις και τις εκδρομές μας και αφήστε πίσω τις επιπλήξεις, τις φωνές και τις τιμωρίες. Εξάλλου, η ζωή δεν είναι μόνο λιακάδα, γιατί, αν είχαμε κάθε μέρα ήλιο, δεν θα εκτιμούσαμε την αξία του.
Ως πολίτες τώρα πλέον της κοινωνίας μας, προσπαθήστε να γίνετε καλύτεροι από εμάς. Αγωνιστείτε για δικαιοσύνη, αξιοκρατία, ανθρωπισμό, για καλύτερη ποιότητα ζωής. Είτε θα γίνετε επιστήμονες είτε όχι, σε όποιο μετερίζι και αν βρεθείτε, να έχετε πάντα στον νου σας ότι πάνω από όλα είστε άνθρωποι κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζετε όλους τους άλλους. Τόσα χρόνια σπουδών στο δημόσιο σχολείο, κι ιδιαίτερα στο λύκειο, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη διαμόρφωση του ήθους και της προσωπικότητάς σας. Όσο κι αν θεωρούσατε βαρετά τα περισσότερα μαθήματα κι άχρηστες τις γνώσεις που σας προσέφεραν, να είστε σίγουροι ότι όλα έβαλαν το λιθαράκι τους στο να γίνετε άνθρωποι ολοκληρωμένοι. Αναμφίβολα, σε μια άκρη του μυαλού σας είναι εγγεγραμμένα ανεξίτηλα τα μαθητικά χρόνια, ίσως όμως περάσουν χρόνια για να τα νοσταλγήσετε και να τα εκτιμήσετε.
Ακούστε τη συμβουλή μας: Αδράξτε τη μέρα, ζήστε το όνειρο, οραματιστείτε, ερωτευτείτε, αγαπήστε, χαρείτε, ρουφήξτε το μεδούλι της ζωής, γίνετε «τρυγητές των καιρών», διεκδικήστε, παλέψτε, έχοντας στα αυτιά σας τους στίχους του Ανδρέα Εμπειρίκου, που άνοιξε την αυλαία των φετινών πανελλαδικών:
Αρκεί.
Χτύπα τη θλίψη καταγής
Και πέταξε το μαράζι στα σκουπίδια.
Πρέπει να πολεμήσης να χαρής
Κι ακόμα να χαρής
Κι όχι να πίνης ξύδι -όποιος κι αν σ’ το δίνει
Τώρα σου πρέπει μέλι κι ένα ποτήρι γιομάτο «δεν με μέλει»
Ορθό-κοφτό σαν βλύσμα κραυγής γλάρου
Πρέπει να γυμνωθής
Κι αν στολιστής να στολιστής με αχάτη.
Πρέπει να νιώσης όλες τις ηδονές που σε τραβάνε
Μα πρώτα πρέπει να ανασάνης μπροστά στον ήλιο
Κι αφού λυτρώσεις στην ψυχή σου τον οίστρο του βαρβάρου
Έβγα στο δρόμο.
Κ’ εκεί,
Προ πάντων,
Μην φοβηθείς το πάτημά σου.
Με πολλή αγάπη
Ειρήνη Παξιμαδάκη
