Ως εκπαιδευτική κοινότητα του 4ου ΓΕΛ Κατερίνης αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε τους γονείς των μαθητριών μας,  Αλεξάνδρας και Νεφέλης Μπλάνα, για την ευγενική χορηγία της σκίασης των παραθύρων του γραφείου της διοίκησης του σχολείου. Με τέτοιες ενέργειες καταδεικνύεται το ειλικρινές ενδιαφέρον των γονιών για τον  χώρο στον οποίο τα παιδιά τους περνούν ένα μεγάλο μέρος της ημέρας και η έμπρακτη η αναγνώριση το έργου μας.

Ας μην ξεχνάμε πως εκπαιδευτικοί και γονείς έχουμε ένα και μόνο κοινό στόχο: την εκπαίδευση, την ευημερία και την ευτυχία των παιδιών.

Μακάρι το παράδειγμά τους να ακολουθήσουν κι άλλοι.

Την Τετάρτη το βράδυ, στις 26 Ιουνίου,  μια μέρα πριν από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, ξεπροβοδίσαμε τους μαθητές και τις μαθήτριες της Γ΄ λυκείου του σχολείου μας.

Σε μια γιορτή που ετοίμασε ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου, αποχαιρετήσαμε τους αποφοίτους μας και μαζί και την υποδιευθύντρια του σχολείου κ. Σεβαστή Παντελιάδου, που αφυπηρετεί με το τέλος του σχολικού έτους.

Η γιορτή περιλάμβανε φαγητό, χορό, φωτογραφίσεις, λευκώματα, αγκαλιές, φιλιά, γέλια και κλάματα.

Πολλές φωτογραφίες από την όμορφη βραδιά θα βρείτε στους παρακάτω συνδέσμους:

https://drive.google.com/drive/folders/1IlFhFMAYPvtzgx_YIivPgd1BJf0Dqi8q

https://drive.google.com/drive/folders/1zTcOpKX-zS6JqM7Me6FAzYW8poIlJCW9

Ο χαιρετισμός της Διευθύντριας

Έφτασε πάλι ο Ιούνιος∙ των εξετάσεων, των βαθμών, των διακοπών και των αποχαιρετισμών.

Σε μένα πέφτει ο κλήρος να ξεπροβοδίσω τις αγαπημένες μαθήτριες και τους αγαπημένους μαθητές της Γ΄ Λυκείου του σχολείου μας.

Έφτασε, λοιπόν, και για σας το τέλος της διαδρομής, φτάσατε σε αυτό που ονειρευόσασταν χρόνια τώρα…να απαλλαγείτε από το σχολείο κι από τους καθηγητές σας. Ξέρω πολύ καλά ότι πολλοί ερχόσασταν στο σχολείο με βαριά καρδιά, αγουροξυπνημένοι και αργοπορημένοι, αλλά κατά βάθος θέλατε να είστε εδώ. Θέλατε να κάνετε μάθημα (εντάξει, όχι όλοι), να δείτε την παρέα σας, να  παίξετε το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι με τους καθηγητές σας και να τους προκαλείτε με την παραβίαση των κανόνων, να έρθετε στο γραφείο μου να παραπονεθείτε για παραβλέψεις ή άσχημες συμπεριφορές, να συζητήσετε κάτι, να εκμυστηρευτείτε κάτι άλλο, να ζητήσετε εκδρομή, να πάρετε καραμέλες ή απλώς να με καλημερίσετε.

Η πορεία σας σε αυτό το σχολείο είναι παράλληλη με τη δική μου. Πριν από τρία χρόνια σάς πρωτοσυνάντησα ως καθηγήτρια στην Α΄ λυκείου· μαζί πορευτήκαμε, μαλώσαμε, γελάσαμε, διαφωνήσαμε, πήγαμε εκδρομές, διασκεδάσαμε, οργανώσαμε δράσεις, και να τώρα, σας αποχαιρετώ σαν διευθύντριά σας, μα πιο πολύ σαν ένας δικός σας άνθρωπος, και με περισσή συγκίνηση και υπερηφάνεια για την εξέλιξή σας, σας ξεπροβοδίζω στο κατώφλι της νέας φάσης της ζωής σας, της ακαδημαϊκής πλέον.

Η ζωή είναι συλλογή εμπειριών, και οι εμπειρίες και οι αναμνήσεις από το πέρασμά σας από αυτό το σχολείο ας είναι μόνο ευχάριστες. Κρατήστε φεύγοντας τις ωραίες συζητήσεις, τα αστεία, τα πειράγματα, τις δράσεις και τις εκδρομές μας και αφήστε πίσω τις επιπλήξεις, τις φωνές και τις τιμωρίες. Εξάλλου, η ζωή δεν είναι μόνο λιακάδα, γιατί, αν είχαμε κάθε μέρα ήλιο, δεν θα εκτιμούσαμε την αξία του.

Ως πολίτες τώρα πλέον της κοινωνίας μας, προσπαθήστε να γίνετε καλύτεροι από εμάς. Αγωνιστείτε για δικαιοσύνη, αξιοκρατία, ανθρωπισμό, για καλύτερη ποιότητα ζωής. Είτε θα γίνετε επιστήμονες είτε όχι, σε όποιο μετερίζι και αν βρεθείτε, να έχετε πάντα στον νου σας ότι πάνω από όλα είστε άνθρωποι κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζετε όλους τους άλλους. Τόσα χρόνια σπουδών στο δημόσιο σχολείο, κι ιδιαίτερα στο λύκειο, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη διαμόρφωση του ήθους και της προσωπικότητάς σας. Όσο κι αν θεωρούσατε βαρετά τα περισσότερα μαθήματα κι άχρηστες τις γνώσεις που σας προσέφεραν, να είστε σίγουροι ότι όλα έβαλαν το λιθαράκι τους στο να γίνετε άνθρωποι ολοκληρωμένοι. Αναμφίβολα, σε μια άκρη  του μυαλού σας είναι εγγεγραμμένα ανεξίτηλα τα μαθητικά χρόνια, ίσως όμως περάσουν χρόνια για να τα νοσταλγήσετε και να τα εκτιμήσετε.

Ακούστε τη συμβουλή μας: Αδράξτε τη μέρα, ζήστε το όνειρο, οραματιστείτε, ερωτευτείτε, αγαπήστε, χαρείτε, ρουφήξτε το μεδούλι της ζωής, γίνετε «τρυγητές των καιρών», διεκδικήστε, παλέψτε, έχοντας στα αυτιά σας τους στίχους του Ανδρέα Εμπειρίκου, που άνοιξε την αυλαία των φετινών πανελλαδικών:

Αρκεί.

Χτύπα τη θλίψη καταγής

Και πέταξε το μαράζι στα σκουπίδια.

 Πρέπει να πολεμήσης να χαρής

Κι ακόμα να χαρής

Κι όχι να πίνης ξύδι -όποιος κι αν σ’ το δίνει

Τώρα σου πρέπει μέλι κι ένα ποτήρι γιομάτο «δεν με μέλει»

Ορθό-κοφτό σαν βλύσμα κραυγής γλάρου

Πρέπει να γυμνωθής

Κι αν στολιστής να στολιστής με αχάτη.

Πρέπει να νιώσης όλες τις ηδονές που σε τραβάνε

Μα πρώτα πρέπει να ανασάνης μπροστά στον ήλιο

Κι αφού λυτρώσεις στην ψυχή σου τον οίστρο του βαρβάρου

Έβγα στο δρόμο.

Κ’ εκεί,

Προ πάντων,

Μην φοβηθείς το πάτημά σου.

Με πολλή αγάπη

Ειρήνη Παξιμαδάκη

Ο στίχος του ποιητή μας Τίτου Πατρίκιου αναφέρεται στην ποιητική έμπνευση που έρχεται ακάλεστη οποτεδήποτε και από το οτιδήποτε.

Έτσι ακάλεστη -μα καλοδεχούμενη- μάς επισκέφτηκε εφέτος στο σχολείο μας η Ποίηση.  Και από τη στιγμή που ήρθε, εγκαταστάθηκε μόνιμα. Και ποιος να το περίμενε, πάνω σε μια χρηστική και άχαρη οθόνη, στην οθόνη ανακοινώσεων που τοποθετήθηκε φέτος για την αμεσότερη ενημέρωση μαθητών και διδασκόντων.

Κάθε πρωί το νυσταγμένο βλέμμα των μαθητών, αναζητώντας με αγωνία το πολυπόθητο «κενό» στο αναρτημένο στην οθόνη καθημερινό τους πρόγραμμα, έπεφτε θέλοντας και μη πάνω στο ποίημα της ημέρας. Δίπλα στη ανακοίνωση και ένα ποίημα! Ένα ποίημα, όχι τυχαίο, αλλά σοφά επιλεγμένο, συνδεδεμένο με άμεσο ή έμμεσο τρόπο είτε με την ημέρα είτε με τη χρονική συγκυρία είτε με κάποια επέτειο. Ποίημα πάντα καίριο και ευθύβολο, έτσι που να αγγίζει καρδιές και να ανάβει σπίθες στο μυαλό μας, με τον τρόπο που μόνο η ποίηση μπορεί να το κάνει, αρκεί να της ανοίξεις την καρδιά και το μυαλό σου.

«Εκεί απάνω», λοιπόν, τη βρήκε η Ποίηση τη διευθύντρια του σχολείου μας, με το πάντα ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα της. Ευτυχέστατη η συγκυρία!

Δημήτρης Κιτσούλης

Ένα απολαυστικό ταξίδι

Να βρεις όνομα για μια σχολική εφημερίδα χρειάζεται φαντασία κι έμπνευση. 

Να αποφασίσεις όμως να πάρεις μέρος σε έναν διαγωνισμό θέλει κότσια! 

«Παρά…4ο» ονομάσαμε την εφημερίδα του 4ου ΓΕΛ Κατερίνης, κι όντως είχαμε έμπνευση. Η συμμετοχή στον διαγωνισμό μαθητικών εφημερίδων που διοργανώνει η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ αποδεικνύει ότι έχουμε και τόλμη και αυτοπεποίθηση. Η δήλωση συμμετοχής, βέβαια, δεν έγινε στο  παρά …τέταρτο. Χρειάστηκε σκέψη και συζήτηση, γιατί θεωρήσαμε ότι είναι μεν μεγάλη τιμή, σπουδαία ευκαιρία για  εφήβους μαθητές μιας επαρχιακής πόλης να κάνουν τη φωνή τους να ακουστεί σε όλη την Ελλάδα, αλλά και μεγάλη πρόκληση.

Η πρώτη σύσκεψη της συντακτικής ομάδας έγινε μέσα σε κλίμα δισταγμού και φόβου, με πολλούς ενδοιασμούς από τους μαθητές, γιατί αυτή τη φορά έπρεπε να αναλάβουν ένα εγχείρημα πρωτόγνωρο και μεγαλύτερο από όσα είχαν δοκιμάσει μέχρι τότε. Οι μαθητές έπρεπε να γίνουν ρεπόρτερς, δημοσιογράφοι, συντάκτες, επιμελητές, αλλά και υπεύθυνοι για την έκδοση ενός φύλλου με απαιτήσεις κι αυστηρές προδιαγραφές. Κι εμείς, οι καθηγητές τους, οι καθοδηγητές και οι συντονιστές τους. Τελικά, πολλές ιδέες, ενδιαφέρουσες προτάσεις, γόνιμοι προβληματισμοί τέθηκαν στο τραπέζι, και αποφασίσαμε να  ετοιμάσουμε ένα τεύχος με θέματα που αγγίζουν κυρίως τους νέους της εποχής.

Το παρόν φύλλο είναι αποκλειστικό πόνημα των εφήβων μαθητών και μαθητριών του σχολείου μας, του 4ου Γενικού Λυκείου Κατερίνης, ενός από τα παλαιότερα σχολεία της πόλης, που δίνει πάντα ευκαιρίες στους μαθητές και τις μαθήτριές του να αποδείξουν ότι μπορούν να καταφέρουν πολλά, να ανακαλύψουν ταλέντα και να ξεδιπλώσουν δεξιότητες που ίσως δεν γνωρίζουν ότι διαθέτουν. Οι τελευταίοι κατάφεραν να ξεκλέψουν χρόνο μέσα στην τόσο απαιτητική καθημερινότητά τους για να κάνουν έρευνα, να πάρουν συνεντεύξεις, να συλλέξουν υλικό και να γράψουν άρθρα γνώμης για ζητήματα που τους απασχολούν. 

Ξεφυλλίζοντάς το θα γνωρίσετε την ιστορία του λυκείου μας, ένα κομμάτι της ιστορίας της πόλης μας και θα διαβάσετε τη γνώμη τους για τα μαθήματα που διδάσκονται στο σχολείο. Μέσα από τα κείμενά τους προσπαθούν να υπερασπιστούν τη γλώσσα τους και να μας βοηθήσουν να δούμε τα κοινωνικά δίκτυα με άλλη ματιά, να μας μιλήσουν για τη σύγχρονη μόδα και τη διατροφή, να μας παρουσιάσουν κοινωνικές δομές-στηρίγματα για τους ανθρώπους της πόλης μας, σημαντικές προσωπικότητες-πρότυπα, να στείλουν κοινωνικά μηνύματα αλληλεγγύης, να καταθέσουν σκέψεις και συναισθήματα με αφορμή τα τρία χρόνια από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών και άλλα ενδιαφέροντα θέματα.

Τα κείμενα των μαθητών μας αποδεικνύουν ότι αξίζει να εμπιστευτούμε τη νέα γενιά και να μην αναλωνόμαστε μόνο σε κριτικές για τη σχέση τους με το κινητό και το διαδίκτυο. Με τη συμμετοχή τους σε αυτή την προσπάθεια συνειδητοποίησαν ότι μπορούν να ερευνήσουν, να γράψουν, να  διατυπώσουν απόψεις, αρκεί να έχουν κίνητρο και στήριξη. Εμείς τους βοηθήσαμε και τους παροτρύναμε.  Τους πείσαμε ότι έχουν λόγο, φωνή και άποψη, και θέλουμε να ακουστεί.  

Με τη συμμετοχή στον διαγωνισμό των μαθητικών εφημερίδων δεν θέλαμε να φορτώσουμε τους ήδη σκληρά εργαζόμενους μαθητές της εποχής μας με ένα ακόμη άγχος. Στις συχνές συναντήσεις μας ποτέ δεν συζητήσαμε για τις προσδοκίες μας από αυτή τη συμμετοχή, την πιθανότητα διάκρισης ή την πίεση της πρωτιάς. Τη δημιουργικότητά τους θέλαμε να καλλιεργήσουμε, την αυτοπεποίθησή τους να ενισχύσουμε. Η ολοκλήρωση αυτού του πονήματος λειτούργησε σαν ένα μάθημα διαφορετικό –μάθημα δημιουργίας, συνεργασίας, παρρησίας–, σαν μια άσκηση διαχείρισης προκλήσεων, σαν ένα απολαυστικό ταξίδι χωρίς αυτοσκοπό τον προορισμό. Κι απολαύσαμε το ταξίδι. Ελπίζουμε κι εσείς να απολαύσετε την ανάγνωση…

Η Διευθύντρια του 4ου ΓΕΛ Κατερίνης 

Ειρήνη Παξιμαδάκη